HADİS

A. Hikmet BİRCANLI

İçinde yaşadığımız âlem, imtihan dünyasıdır. Kavmi, rengi ve dili ne olursa olsun bütün insanların, fıtraten birbirlerine eşit olarak yaratıldıkları malûmdur. Her amelini zamanında ve şartlarına uygun olarak edâ eden bir mükellefin, bu halini dikkate alması ve nefsini tezkiye etmesi caiz değildir. Kur’an-ı Kerim’de, Hz.Yusuf’un (as) kıssası beyan edilirken, nefsin tezkiyesiyle ilgili olarak şu itirafı haber verilmiştir: “Ben nefsimi tezkiye etmem. Çünkü Rabbimin muhafaza ettiği, acıyıp koruduğu müstesna, nefis kötülüğü emredicidir.”(Yusuf Sûresi: 53.) Muteber hadis mecmualarında Rasûl-i Ekrem’in (sav) her fırsatta yaptığı bir duaya yer verilmiştir. Bu dua meâlen şöyledir: “Allah’ım! Rahmetini umuyorum. Gözümü açıp-kapayıncaya kadar bile olsa, beni nefsimin hevâsıyla başbaşa bırakma. Her halimi ıslâh eyle. Senden başka ilâh yoktur.”