Geçtiğimiz ay Ankara’da, başdöndüren bir diplomasi trafiği yaşandı. Resmi heyetlerin biri geldi, diğeri gitti. İran ve Irak’tan Türkiye’ye gelen üst düzey yetkililer, Cumhurbaşkanı, Başbakan ve Meclis Başkanı ile görüştüler. Görüşmelerin değişmeyen iki konusu vardı: PKK Terörü ve Suriye krizi!.. İran Meclisi Milli Güvenlik Dış Politika Komisyonu Başkanı Alaaddin Burucerdi, Irak Kürt Yönetimi Başbakanı Berham Salih, Irak Ulusal Meclis Başkanı Usame el Nuceyfi ile Irak Türkmen Cephesi yeni Başkanı Erşat Salihi, üst düzey temaslarda bulundular. Federal Kürdistan Yönetimi Başkanı Mesud Barzani’nin Ankara ziyaretinde öncelikli gündem maddesi bölgenin güvenliğiyle ilgiliydi. Mesud Barzani, ‘Askerî seçenekler hariç Türkiye’ye her konuda destek vereceklerini, PKK’ya yönelik askeri operasyonların çözüm olmadığını ve sorunun siyasi yollardan halledilmesi gerektiğini’ ifade etmiştir. Barzani, diyalog sürecinde MİT-PKK arasındaki görüşmelerin yeniden başlamasına arabuluculuk yapabileceğini de belirtmiştir.

Amerika’da başlayan, Avrupa Ülkeleri’ni kasıp kavuran ve bütün dünyayı etkisi altına alan iktisadi kaos; sanal-plastik paranın, tüketim ihtirasının ve devlet kapitalizminin zaruri bir sonucudur. 2008 yılının son aylarından itibaren küresel iktisadi kriz, bütün dünyayı etkisi altına almıştır. Son dört yıldır hazırlanan kurtarma paketlerinin ve Merkez Bankaları tarafından yapılan müdahelelerin hiçbir işe yaramadığı görülmektedir. Yaşanan iktisadi kaosun; önce Yunanistan’da, sonra İtalya’da iktidar değişikliğine vesile olduğu malûmdur. Liberal mantığa göre, devletler ile büyük şirketler arasında bir fark yoktur. Başkasının işinde çalışan ve emekleriyle geçinen insanlar; bu anlayışa göre, birer maliyet unsurudurlar. Son yıllara damgasını vuran mikro-elektronik endüstri devrimi ve küreselleşme ile giderek daha az işçiye ihtiyaç duyulmaktadır. Bütün dünyada işsizliğin yayılmasının sebeblerinden birisi de budur.

Ülkeleri derinden sarsan politik-ideolojik değişimlerin tesadüfen yaşandığını iddia etmek doğru değildir. Bazı siyasi gözlemciler, Tunus’ta yaşanan ayaklanmada göstericilere ateş açmayı reddeden Genelkurmay Başkanı Raşid Ben Ammar’ın ‘belirleyici rol’ oynadığını ifade etmektedirler. Mısır’da yaşanan halk ayaklanmasında da durum bundan farklı değildir.Genç siviller öncülüğünde oluşturulan ‘Nahda Network’un’ düzenlediği “Sıradan Kahramanların Sıra Dışı Öyküleri” isimli toplantıda, meydanları doldurarak ülkelerindeki rejimleri değiştiren Ortadoğulu gençler, Arap Baharı’nı nasıl gerçekleştirdiklerini anlatmaya çalışmışlardır. Mısırlı aktivist ve blogcu Wael Abbas yeni dönemde askerin gücünden vazgeçmek istemediğini belirterek; “Kimsenin almadığı maaşları alıyorlar, sadece onlara özel sağlık sigortaları var, sadece onlara ucuz satış yapan mağazalar var, tüm bu imtiyazlardan vazgeçmek istemiyorlar” dedi ve ‘işlerin iyi gitmediği’ yorumunu yaptı.

Geçmişteki Anayasaları hazırlayan odaklar, anayasalarına bubi tuzakları ve mayınlar döşemeyi ihmal etmediler. İçi boşaltılmış kelimelerle bu tuzakları kurdular. “İlkeler” dediler, ama koydukları ilkeleri önce kendileri çiğnediler. Ne devrimci, ne ulusçu, ne milliyetçi ve ne de halkçı oldular. Ancak hapçı bir nesil yetiştirmeyi ve ülkemizin geri kalmışlığını bu tuzaklarla başardılar. “Cumhuriyet” dediler, cumhurun seçtiklerini ihtilâllerle yediler. Halkımız uyutulurken demokrasi havarisi kesildiler. Uyandığımızda da sivil iktidarların önünü sivri güçle kestiler.

Senelerce “laiklik elden gidiyor!” diye feryat ederek halkımızın örfüne, âdetine, mezhebine ve dinine hunharca saldırdılar. Kısaca taşları bağlayıp, köpekleri üzerimize saldılar. Bizi ve ülkemizi hayırlı her sahada geri bırakmayı başardılar.

Herşeyin Allah’ın (cc) ezelde takdir ve tayin ettiği ilahi sünnete uygun olarak meydana geldiğine iman etmek farzdır. İslâmi literatürde bu keyfiyetin, kaza ve kadere iman şeklinde ifade edildiği malûmdur. İnsanların fiillerinin değeri, kaza ve kader meselesi, kelâm âlimleri ve İslâm düşünürleri arasında görüş ayrılıklarına sebeb olmuştur. Ehl-i Sünnet ulemasına göre; Allah’a (cc) ve O’nun ilim, irade, kudret ve tekvin sıfatlarına iman etmek, kaza ve kadere imanı beraberinde getiren bir keyfiyete haizdir. Çünkü kader kavramı, Hak Teâlâ’nın (cc) “İlim” ve “İrade” sıfatlarına, kaza ise “Kudret” ve “Tekvin” sıfatlarına imanı zaruri kılar. Yani bu sıfatlara inanmanın zaruri neticesi budur. Peygamberimiz Efendimiz’den (sav) rivayet edilen ve muhaddisler tarafından “Cibril Hadisi” olarak nitelendirilen mütevatir haberde “Kaza ve Kadere İmanın” keyfiyeti beyan edilmiştir. Bunu dikkate alan Ehl-i Sünnet âlimleri, kaza ve kadere iman meselesini, iman esaslarına dahil etmişlerdir.

İslâm Fıkhı’nı esas alan bir devletin; hem Allah’ın (cc) hukukunu koruması, hem de insanlığa hizmet etmesi farzdır. Toplumu yönetme ilmi (siyaset) peygamberlerin insanlara öğrettiklerin ilimlerin başında gelir. Müslümanlar siyasi alanda köklü, kapsamlı ve farklı bir düşünce usûlüne sahip oldukları ve Müslüman düşünürlerin bu çerçevede birçok bilimsel kuram oluşturdukları bilinmektedir. Batı düşüncesinin ancak yakın zamanda erişebildiği nice sonuçların, Müslümanlar arasında geçmişte tartışılmış, irdelenmiş ve hatta uygulanmış olan kuramlar arasında bulunduğu, Batının bunlardan birçoğuna henüz yaklaşamamış olduğu bu kitapta gözler önüne serilmiştir. Prof. Dr. Ziyauddin Rayyıs’ın kaleme aldığı ‘İslam’da Siyasî Düşünce Tarihi’ isimli eser, siyasetle meşgul olan müslümanların mutlaka okumaları gereken bir eserdir.